I natt klokka fire reiser eg til Praha. Der har eg aldri vore før, så eg trur det blir spanande. Eg reiser sjølvsagt i kor-øyemed, for andre øyemed er det lite av her i huset. Kammerkoret Aurum skal på konkurranse, og det blir stas. Dersom vi ikkje taper. Då blir det litt trist. Men eg skal nok klare å kose meg uansett, der eg trippar rundt i T-banesystemet i Europas porno- og annan kultur-hovudstad med bunaden min, nynnande på visa om dei to som vart knust av ei grønn eik. Det er nemleg slikt dei syng om i Tsjekkia, må vite.
Til neste gong:
Strč prst skrz krk.

Tenk kor lenge det er sidan eg har oppdatert. Det er faktisk godt og vel eit halvt år sidan. Makan til dårlege greier.

Livet går sin gang, våren som stod for døra sist har gått over til sommar, som i sin tur er ferdig med greiene sine for lenge sidan. No er det haust og vel så det. Studiene, som gjekk nokså dårleg i vår, er lagt midlertidig på hylla, og no er ein strevande arbeidssøkar. For eit mas det er. Ikkje lett å vere den som havnar mellom uutdanna slæsj lavtlønna og høgt utdanna slæsj høgt lønna. Eg er lei av det, men har høge håp for ein maserunde på diverse dagligvarebutikkar i morgon.

Sidan sist har eg og Hanne hengt ein del saman og møtt foreldra til kvarandre, så vi kan vel seie at vi er saman. Over eit halvt år, det er litt. Meir enn nokon gong. Det er fint oppi all pengeløysa og lediggangen.

Eg har òg laga ei fin heimeside, ikkje ferdig, sjølvsagt, men litt. Ta ein titt!
Sjå òg på oppdatert lenkjeliste med mykje snadder frå det som i det siste har vore arbeidet mitt: Kor.

Eg er litt emo no så seint på kvelden, og sit med eit program til Aurumkonserten som skal vere i Lademoen kyrkje komande søndag (billettar kan kjøpast av meg, kom kom! Høyr Aurum her!). Denne teksten oppsummerer det eg meiner om hausten og desslike:

Sjølv om eg er forkjøla og det er synd på meg har eg i dag gjort to ting ein berre må gjere. For det første har eg vaska dusjforhenget. Produsenten av dusjforhenget vårt har vore omtenksame nok til å opplyse om at det bør "sköljast av efter varje dusch" og "tvättas en gång i månaden", og sidan eg har budd her i over ein månad no var det på tide. Det byrja bli litt rosa nedst, og rosa ting i dusjen vil vi ikkje ha anna enn kanskje ei sjampooflaske. Eg har ingen garanti for at dei førre leigebuarane fylgde desse oppmodingane frå dusjforhengprodusenten, så kan hende det ikkje har vore vaska på mange månader. Det er uansett ganske lite stress å vaske dusjforhenget. Vaskemaskina gjer mesteparten av jobben i skrivande stund. Det stod òg på dusjforhenglappen at det skulle strykast, men det vel eg å behovsprøve. Eg har trass alt viktigare ting å gjere.

Den andre tingen eg har gjort i dag er å byte sengkle. Dette synst eg er mykje meir stress enn å vaske dusjforheng. Vel er eg vaksen og har budd for meg sjølv i åtte år, men eg synst framleis at dynetrekk er vanskeleg å ha på. Det eg har brukt i dag er det finaste sengesettet eg har, det er grønt og fint og nesten nytt, og ikkje for umandig trass i eit diskret bladmønster (ja, eg har meiningar om sengesetta mine). Det som er problemet med dynetrekk er at hjørna på trekket og hjørna på dyna aldri vil samarbeide. Denne gongen viste det seg at dyna mi var ca ti centimeter for lita i breidda til dynetrekket. Dette finn eg rart, eg meiner å hugse at det passa sist, men så kan det hende eg hugsar feil. Eg har vaska dyna nyleg, kanskje ho har krympa litt? No er det i alle fall gjort, og i kveld skal eg legge meg i ei god og crispy seng.

Elles er det lett å kjenne seg utilstrekkeleg i desse dagar. Mykje å gjere, lite gjort. Eg er langt over hovudet med skulearbeid, CD-prosjekt, konsertplanlegging og bukseengros. Av den grunn har eg vore litt utanfor dei siste dagane, det er lett å bli litt motlaus no og då. I tillegg er det lenge sidan sist eg hadde pengar, men det er eg jo van med etterkvart. Det hjelp likevel ikkje på noko problem å vere blakk. Korleis skal ein då kjøpe seg fri fri for ting og vener? Nei, sei det.

Eg tek ein ting om gangen. I dag altså dusjforhengvask og skifting av sengkle. Og kanskje skal eg fikse nokre av dei andre småtinga som heng over meg også?

Etter eit par veker utan internett i det nye huset pluss flyttekaos er vi no så og seie på plass her i Nedre allé 7. Det er ein fin stad. Eg og Marit har greidd oss utan det store dramaet enno, så det lovar godt. Her er eit bilete av Marit, min nye flatmate:

Biletet var eit aldri brukt forsøk på å vere artig og er teke på IKEA.  "Sjå kor fin leiligheit vi har" , skulle vi seie, og lure folk, men vi lot det vere. Sidan leiligheita vår faktisk er ganske fin var det lite vits i, dessutan viser prislappane, og Marit har sko på. Dette er ikkje truverdig, og ein god lurevits bør vere nettopp det.

Eg skal poste bilete frå det nye huset snart, men medan de ventar kan de jo kose dykk med noko av det styggaste som finst som dukka opp når eg grov fram kjøkkentinga mine frå loftet i Elgeseter gate. Ja, eg flytta på hybel når eg var 16 år, og i 2000 var det ikkje trygt for at det var kinesiske teikn på diverse bruksartiklar. Eg minnest også å ha hatt to andre, mindre glas og ein vase med slike teikn på, men desse har mest sannsynleg lide ei resirkulert skjebne, dessverre.

Semesteret har starta her i Trondheim, og det har vore meir enn nok å henge fingrane i hittil. Aurum hadde konsert på Stjørdal første helga etter nyttår, og Størdalens Blad har meir om denne saka, samt tidenes oppvising i feil bruk av blits. Elles har Knauskoret tilbragt ei helg i studio no helga som var, og det var jo kjekt. Endå kjekkare var det at det gjekk bra. Sjå etter plata utover våren. Vi snakkar typisk løp-og-kjøp-tilfelle.

Dette blir berre eit kort livsteikn frå meg i dag, dei som kjenner eller ser mamma og pappa kan jo helse og seie at eg har forlagt mobilen men lever i beste velgåande. Så avsluttar eg med ei reklame som gir promp, noko av det artigaste som finst, eit dårleg rykte. Og ja, denne fann eg i dag. Eg undrar meg på om nokon faktisk klikkar på desse sidene. Seinare!

No sit eg her altså i eit nesten tomt men støvete rom og har pakka saman alt eg eig. Berre hyllene og nokre skitne klede på golvet står att. Eg har budd i dette huset som er så lett å forklare vegen til i tre og eit halvt år. Det er lenger enn eg gjekk på vidaregåande.
Ting eg kjem til å sakne:

• At det er tjue sekund å gå til butikken
• Overfloden av store fjernsyn
• Det høge taket
• At busstoppen var endå nærmare enn butikken
• Den store stova
• Mikrobølgeovnen

Ting eg ikkje kjem til å sakne:

• Elgeseter gate og støvet som kjem derfrå
• Byggearbeidet på andre sida av gata
• Golvbelegget på kjøkkenet
• Sprekka mellom dusjkabinettet og servanten

Takk for meg!

Ferdig med eksamen. Snart ferdig med julegåver. Det er på tide med eit lite dikt. (Courtesy of Eirik sin avdøde blogg, dette set meg i julestemning, i alle fall.)

---------------------------------------------------
Jule glede og Jule sukk

Jula kjem med raske skritt
og de føles ganske stridd.
Vaske, skure, skifte laken
og du skal heller ei gå naken
ordne klær til dei og maken.

Og maten de må vi også ha,
sylte, lutefisk, ribbe bli bra.
Ete til du blir god og mett
se da blir alt så lyst og lett
for når magen ut skal bule
og du har spist opp ver smitt og smule

Noen nye møbler må vi ha,
sjølv om di gamle synes bra.
De en Jul bere ein gang i året
så må vi ta ein klipp av håret
sette til farge her og der,
til slutt ser du ut som ein gammel stær.

Ny TV må vi også ha
da vi de klart eg blir veldi glad.
Sjølv om min konto forlengst er tømd
behøver eg ikke desse tinga forsømd.

Tenk eg kan bere ta med hjem
min tomme lommebok treng ei frem.
Tenk så flått, eg behøver
ikkje betale før ni månter er gått.

Og så langt fram i tid greier eg ikke å tenke,
for nå ser eg berre alt som blenke.
------------------------------------------------------------

Nydeleg. Ha ei fin adventstid, alle saman!

I dag kom systera mi Kristi på visitt. Ein har jo ikkje sett kvarandre på eit halvt års tid, så Inghild, medtrondheimsbuar og systerveninne, tenkte det var best at systera fekk med seg eit eksemplar av siste nummer av lokalavisa til meg, slik at vi hadde ein icebreaker, noko felles å ta tak i, nemleg lokalkulturen som framstilt i Noregs eldste og desidert dårlegaste lokalavis Møre. Og for eit nummer det var! Eg visste jo ikkje at dei kunne rapportere om at Gud sjølv hadde vitja Volda denne veka. Ja, du las rett. Gud. I Volda.

Ingen såg han der, men han la att eit visittkort, kunne pastor Reite stolt proklamere i nyaste Møre. I sin ufattelege storleik og nåde laga han nemleg eit teikn i fjellet ved sentrum, eit hol i faste grunnen forma som ei sjuspira stjerne.  Med ein diameter på omlag 7 cm.

Eg tenkte jo mitt. Møre er jo ikkje ei bra avis, og blir ofte dominert av meir eller mindre saklege innlegg frå det religiøse ytre høgre, svært ofte representert av nettopp pastor Reite. Denne gongen var det altså ikkje i lesarinnleggseksjonen han hadde fått boltre seg, men i ei reportasje. -Eit teikn frå Gud, sa Reite om dette underleg forma holet i berget ingen var i stand til å forklare.

Eg veit ikkje eg, altså. Eg er ein religiøs mann, lat meg vere tydeleg på det, og Gud finst i livets små ting, det er eg overtydd om. Men eg trur at Gud kanskje ville leggje att eit teikn som var litt tydelegare dersom han ville hinte om noko, for det første noko som var litt større enn sju centimeter, for det andre noko som var lettare å lese meining til enn ei sjuspira stjerne. Utan samanlikning forøvrig, eg ville i alle fall gjort det hadde eg vore allmektig. Og det er trass alt kjent at det å bore i stein, det har mennesket greidd heilt på eigenhand i mange hundre år. Å attributtere ei slik handling til Gud vil nesten vere ei grov undervurdering, vil eg seie.

Sunnmørsposten, Møre sitt flinke syskjenbarn, kunne i går kveld rapportere om at mysteriet var løyst. Det viste seg å ikkje vere Gud likevel. Det var visst berre eit gamalt borehovud.

Kall meg kynisk, kall meg skeptikar, kall meg fornuftig, men det er ikkje Gud alt som er litt vanskeleg å finne ut av. Og dette var vel strengt teke ikkje det ein gong. Det var retten og sletten berre ganske enkelt. Faktisk så enkelt at eg fnyste og kommenterte at det var eit borehol med ein gong eg las saka. Og eg har ikkje peiling på boring, fjell eller Gud.

Eg reknar ikkje meg sjølv som ein spesielt redd person. Særleg er eg stolt av å seie at eg ikkje er mørkeredd eller husredd, for det aller meste. Mange er det, nemleg. Men nokre ting gjer meg irrasjonelt panisk. Det er det eg vil snakke om i dag.

Eg surfa litt på Wikipedia i dag slik eg gjer nesten kvar einaste dag. Denne gongen kom eg inn på avant-garde-kunst via atonal musikk og dadaisme. Riktig så lærerikt. På artikkelen om avant-garde stod det om den kjende Beatles-låta Revolution 9, som er eit eksempel på 60-tals avant-garde. Som mange veit er jo denne låta kjent for å skulle innehalde fleire subliminale meldingar, "Paul is dead", "Get me out" osb., og dersom ein speler songen baklengs skal ein høyre desse setningane og andre ting. Dette har eg sjølvsagt høyrt om, og sidan det var linka til ei side som tilbaud eit baklengsopptak av songen tenkte eg at eg måtte sjekke om det stemmer.

Det eg ikkje tok høgde for var at eg blir veldig veldig redd av ting som blir spelt baklengs. Det er det skumlaste eg veit, nesten. I dette tilfellet, når det eg skal høyre etter er såpass creepy i utgangspunktet, vart det reint for mykje. Eg greidde ikkje å høyre meir enn eit halvt minutt av baklengsopptaket før eg måtte gi meg, eg byrja skjelve og vart heilt stressa. Eg vart redd for å bli skremt, rett og slett.

Så tenkte eg: kvifor er det så skummelt med baklengslydar? Etter litt vurdering har eg funne ut at det høyrest unaturleg ut. Det er umogleg å gjengi baklengslyd når ein lagar framlengslyd. Baklengslyd får ein slags demonisk kvalitet over seg, sjølv om det i utgangspunktet er heilt vanleg lyd. Og når ein sit og høyrer på baklengslyd og det kjem ein framlengslyd blir det veldig ekkelt, for ein blandar det som er naturleg og trygt med noko som er unaturleg og skummelt, og eg vil halde desse to aspekta godt skilde.

For eit par år sidan såg eg Twin Peaks. Serien er jo i grunnen meir fascinerande enn skummel, men eg vart veldig redd av ein ting der. Slapp av, eg skal ikkje avsløre for mykje for dykk som aldri har sett det, men der er ein liten mann i den serien, han ser eigentleg veldig snill ut, men alt han seier er spelt baklengs. Han har altså snakka baklengs under opptaket, så har dei snudd lyden slik at det han seier blir forståeleg, men... baklengs. Ueffent og skremmande.

Det som er endå skumlare enn baklengslyd er baklengsbilete. Eg veit ikkje kor mange som har sett The Ring, men det har eg. Der er det ein veldig veldig veldig skummel figur som heiter Samara Morgan. Det at ho i utgangspunktet er ei lita jente med evig vått hår som er svært utriveleg, eit konsept som er nærmast djevelsk og ille nok i seg sjølv, blir forverra av det faktum at det blir nytta ein baklengsteknikk når ho rører seg. Det våte håret som heng over fjeset hennar liksom går framfor henne når ho går, og det skal jo hår slett ikkje gjere. Eg har aldri blitt så redd av ein film som eg vart av The Ring, og det er Samara sin feil. men no var det vel det som var poenget med heile den filmen.

Eg gjekk på YouTube og freista sjå eit klipp med Samara i, men eg vart så redd at eg berre måtte gi meg. Eg er nemlig redd ungar med vått hår, og no er eg litt stressa, eg måtte opne persiennene slik at lyset frå Elgeseter gate fekk sleppe inn på det dårleg opplyste rommet mitt.

I slike situasjonar, der ein blir minte på at ein ikkje er heilt uredd, er det greitt å tenke gjennom kva ein blir skremt av. Dette kan vere nyttig på fleire måtar: Ein kan konfrontere det ein er redd for, noko som i enkelte tilfelle nok er berre sunt og personlegdomsoppbyggjande, eller ein kan lære seg å unngå det, noko som i Samara og baklengslydar sine tilfelle er det einaste fornuftige. Eg har tenkt gjennom kva som skremmer meg, og her er den komplette lista:

• Edderkoppar (for mange bein, for raske rørsler)
  
• Ungar på film som ikkje er snille
• Nåsåar (frå The Julekalender, ja, eg veit at det er ein komiserie, men dei er kjempeekle)
• Dersom nokon står ubevegeleg utanfor eit vindauge
  
• Ting som går baklengs
• Folk som smiler berre med munnen, ikkje med augene
• Når nokon stirrar
• Realistiske draumsekvensar på film
• Hettekledde skikkelsar ein ikkje kan sjå ansiktet på
• Pesta som framstilt av Th. Kittelsen
• TVar som viser berre snø og sprakar (igjen, The Ring har nok skulda her)
• Manisk latter
• Skraping med stemma (som på meisterleg vis skremte meg kvalm i "The Grudge")

Alle desse tinga er ting eg ikkje synst er artig at folk tullar med, kanskje med unntak av Nåsåar, og ting eg ikkje har tenkt å bli desensitivisert mot. Det ville kosta meg for mykje å bli van med alle desse tinga, eg ville kanskje teke min død av det, faktisk.

No må eg sette på noko lettfordøyeleg på DVD og legge meg. Shrek, for eksempel, er herleg uskummel. Hmmm... Kvar er den, skal tru?

Ikkje blues, eigentleg. Berre søndag morra. Oppe tidleg i dag som i går, sjølv om eg absolutt ikkje må vere oppe tidleg. Slik vart det berre. Så er eg her, med ein ny og ubrukt dag framfor meg, og det gir meg ein heilt crazy idé. Kanskje eg skal utnytte han? Det er jo nok å ta tak i rundt meg, i livet mitt. Dess meir eg tenkjer på denne sjansen eg har til å ordne opp i nokre av irritasjonsmomenta rundt meg, til dømes det umiddelbare miljøet rundt meg, dess meir freistande verkar det. Ja, eg skal faktisk rydde. Der var det bestemt. No vart eg faktisk så ivrig etter å byrje at eg gler meg til eg er ferdig med dette innlegget slik at eg kan ta fatt.

Men først: Eg må legge ut nokre bilete frå i går, då var det nemleg Viken Juleselskap avd. Nidaros 2007. Som mange veit er vi jo ein kvalmande samansveisa gjeng, alle vi som har gått på Viken Folkehøgskule, uansett kva kull vi måtte ha gått i. Vi møtest sånn innimellom, etterkvart er det vel nesten berre dette juleselskapet som er att av organisert aktivitet, men det gjer det jo dess koselegare. Vi hadde allsang, mat og underhaldning, og alt var alkoholfritt. Det må eg innrømme var ganske fantastisk. Fantastisk julevêr, var det til og med. Det er det ikkje i dag. Sidelengsslapset, eit av Trondheim sine fremste kjenneteikn, er attende.

Men slik såg det ut i går, altså:

I dag er vêret ikkje spesielt fint i Trondheim. Eg byrjar med å seie det, og illustrerer med dette vakre biletet. Ingenting er finare enn snø som har blitt regna i og er heilt metta med vatn. Når dei fann opp ordet slaps trur eg dei gjorde eit nummer ut av at det skulle høyrest ut som det det er. Slaps heiter slush på engelsk og på nederlandsk, aguanieve på spansk (spanjolar ass, dei kallar slaps for vassnø, kor keisamt er ikkje det, liksom) men på russisk heiter det cнежура, altså snjezhurja - og eg meiner at russarane her er dei beste til å spegle slapset sin natur i ordet. Det høyrest ikkje spesielt triveleg ut - snjezhurja - det høyrest ut som det det er. Biletet med bilar og cнежура er teke frå romvindauget mitt, for eg gadd ikkje gå ut, her er det varmt og triveleg. Stryk triveleg, forresten, for sjølv om eg her om dagen fekk akutt ryddegalskap vart eg berre halvferdig med rommet mitt, og no er det nesten like ille som det var før.

Når vi snakkar om romvindauget mitt. Eg brukar ein del tid på å sjå ut gjennom det og nyte trafikken i Elgeseter gate og utsikten til Teknobyen Innovasjonssenter. For to dagar sidan la eg merke til at huset på andre sida av gata, det koselege, veldig malplasserte, såg så nakent ut. Ved nærmare ettersyn la eg merke til at alle vindauga var borte. Ganske spesielt, tenkte eg då. Dagen etter, altså i går, mangla heile sørveggen på huset og treet ved sida av. I dag er huset borte. Sjå bileta for før- og etter-oppleving av mi nye utsikt. Eg ser no endå meir av Teknobyen Innovasjonssenter, eg er ikkje sikker på om det er ein god eller dårleg ting. Men ein ting er sikkert: eg er ganske skuffa over at dei ikkje brukte ei slik rivekule som Jessica Folcker brukte i den ekstraordinært craptastiske videoen sin.

Det eg ellers er mest oppteken av for tida er det faktum at det snart er jul. Det einaste som står mellom meg og Kdepak, ty ptáčku, hnízdo máš? no er nokre ynkelege små eksamenar. Korleis dét går gjenstår å sjå, men eg trur ikkje eg ville sett store pengebeløp på veldig bra. Eg har så smått byrja lukte på julesongane òg, men eg prøver å halde det på eit minimum før advent. Og eg frydar meg over at Siri, mi kjære søster, endeleg har overvunne internettskrekken og fått seg ein blogg. Det er god underhaldning i haustmørket. Farvel til flekkene!

Ikkje kan eg snope.
Mest fordi eg er blakk men òg litt fordi eg ikkje burde, sidan magen min byrjar bli litt flat.
Ikkje kan eg ta bilete.
Mest fordi eg er åleine men òg litt fordi batteriet på kameraet mitt er utlada.
Ikkje kan eg sove.
Mest fordi eg sov så lenge i dag men litt fordi eg ikkje har noko lyst.

Men eg kan arre ein Wenche Myhre-låt med Sibeliusprogrammet mitt og gle meg til fast inntekt. Og koke meg spaghetti sjølv om det er alt for seint, og skrive noko intetsigande på bloggen min for å senke terskelen litt til neste innlegg.

Livet er å kjenne kjærleik til spaghettien og Sibeliusprogrammet og gle seg litt til Knauskorøvinga i morgon.

Eg er skeptisk til mykje rart, og ofte er eg ganske vokal om det. Det gjer det endå verre at eg blir irritert eller i alle fall litt indignert når folk er skeptiske til ting eg ikkje er skeptisk til. Til dømes Facebook. Mange er skeptiske til Facebook, dette inkluderer to av mine eigne systre, Kristine, Line, Gunnar og Tina MHK (og tidlegare Ole Albrekt). Men dei må jo få lov, dersom dei vil, å vere skeptiske.

Men det tyder ikkje at eg har tenkt å la dei få rett i noko av det som er grunnen til skepsisen deira. Det har vore ymta frampå om at det har breidd seg ein bloggtørke etter Facebookeksplosjonen, men det skal dei ikkje få rett i (André og Tina MAT (oooh, er ikkje det ein fordelaktig akronym, så veit ikkje eg), til dømes, er jo flinke til å halde bloggane sine ved like, det same gjeld IA). Gode gamle bloggen min skal ikkje få fri med det første, sjølv om Facebook kan nyttast også til det. Så no skal eg blogge til krampa tar meg.

Etter at eg vart ferdig med heimeeksamen i TSR for to dagar sidan har eg vore nærmast euforisk av glede. Dette går utover mellom anna den eksamenen eg skal ha om to dagar, eg er for glad til å gidde å ofre han ein tanke.  Kven bryr seg, liksom. Lånekassen bryr seg. Dei kjem til å bli sinte og seie at eg er ein dårleg student (og det har dei jo i og for seg rett i, men det urettferdige er at brevet deira, eller e-posten, ikkje kjem til å nemne med eit ord kor flittig korist eg er, til dømes, eller at eg har nesten to hundre venner på Facebook), og at eg ikkje fortener å få pengar av dei. Då kjem eg til å bli lei meg, for er det noko eg ikkje er skeptisk til, så er det å få pengar av Lånekassen. Faktisk likar eg Lånekassen ganske godt sånn i det heile teke. Eg burde legge Lånekassen til som venn på Facebook. You dated from 2003 to 2007 and it was great, but now you aren't speaking.

Á prikos Lånekassen, i dag hadde eg ei pinsam episode på Rema. PLU-Tourettes var på jobb, han ser eg nesten kvar dag, eg vurderer å finne han på Facebook og legge han til som venn, nesten, men etter i dag må eg revurdere. Det heile byrja med at eg sto opp, tok på meg slåbrok og slo på datamaskina mi. Der var Lene, ikkje i datamaskina, men på andre sida av MSN, og ho spurte om eg ville ha kaffi og kake. Det ville eg sjølvsagt, så eg hoppa i dusjen, hoppa ut igjen, påførte deodorant og ikledde meg hiphopklede for å gå til busstoppen. Men først ville eg ha frukost, og på Rema fann eg to croissantar (for eg er sjukt kontinental) og ein halv liter juice, type meierienes nam-nam-kvite. Eg hadde litt dårleg tid, så eg banna litt inni meg og hytta med ein tenkt neve på den gamle dama framfor meg i køa som på gamle damers vis betalte dopapiret sitt med småmynt. Dei to croissantane mine hadde ikkje strekkode, så PLU-Tourettes daska i rullebandet mens han slo inn PLU-koden. Det vart trettifem kroner nøyaktig. Eg hadde allereie drege kortet fordi eg var litt utålmodig, og slo koden raskt inn og gikk. Når eg hadde gått tre skritt ropte PLU-Tourettes "DØH" etter meg. Eg snudde meg og lurte på om eg hadde mista noko, men det viste seg å vere alle studentar sitt mareritt: på betalingsterminalen stod det "IKKE GODKJENT". Eg har alltid lurt på kvifor det står med caps lock, det er jo utriveleg nok frå før. Eg kunne ikkje forstå dette, for eg hadde vitterleg over fire hundre kroner på den kontoen dagen før, altså i går. Rettnok hadde eg kjøpt ein pakke sigarettar og eit lite McDonaldsmåltid sidan det, men det kosta jo ikkje fire hundre kroner. I desperasjon vifta eg med VISA Gold-kortet mitt for å signalisere til dei andre i køa at eg er kredittvurdert og funnen god nok, men det hjalp fint lite. Rema aksepterer kun Bank Axept, ikkje kredittkort. Eg vart kjempeflau og måte gå ut frå Rema tomhendt (og slukøra), utan kontinentale kaloribomber og ferskpressa C-vitaminar.

På veg til busstoppen sende eg "Saldo" til 04800 for å kome til botns i saka. Kvar var dei fleire hundre kronene mine blitt av? Etter få sekund kom det melding: Disponibel saldo: +12,85. Siste bevegelser:  23. mai: giro, 225 til TAKK FOR STØTTEN REDD BARNA. Pokkers Redd Barna. Kvar var barna når eg trengte å bli redda? Pokkers avtalegiro, tenkte eg. Sånn går det når ein er gavmild. Men eg har jo knekkebrød og leverpostei heime, så det å ete croissantar og juice til frukost er kanskje litt råflott. Men det er jo ikkje akkurat slik at eg gjer det kvar dag! Likevel kan det hende at universet eller Gud prøver å hinte om at hei, du, det finst born som svelt i verda, ét knekkebrøda dine og vèr nøgd.

PLU-Tourettes bur forresten på Risvollan. Det veit eg fordi han tok bussen derfrå saman med meg då eg hadde vore på Risvollan bibliotek og lånt ei bok med skodespel i eg har fortrengt namnet på. Risvollan er eit belasta strøk langt unna. Kankje det er derfor han slår i disken kvar gong han slår inn PLU-koder. For å få ut aggresjonen han har bygd opp eit langt belasta liv på Risvollan.

Etter fadesen med IKKE GODKJENT tok eg bussen til Lene. Bussen er heldigvis gratis for meg, fordi eg for lengst har gløymt dei to tusen kronene eg brukte på semesterkort i januar. Lene bur i Brundalen, eit belasta strøk langt unna, men i motsatt retning av Risvollan. I Brundalen er persiennepyromani blant dei mest populære fritidsaktivitetane for ungdom. Men belasta eller ikkje, Lene gav meg kaffi og kake, som var god sjølv om ho hadde funne på oppskrifta mens ho laga henne. Kaka hadde også ei svært belasta forklaring eg ikkje skal gå inn på her. God var ho uansett. Og eg var hjå Lene heile dagen. Etterkvart kom Eirik også, han fekk òg kake, med den belasta forklaringa som tilbehør. Men også han likte kaka uansett. Det heile var triveleg. Etterpå fekk eg spaghetti, det var også godt. Ein fin dag. Og snart er det sommarferie. Og eg har faktisk pengar, fann eg ut, dei er berre på ein annan konto. Skal sjå kor lenge eg greier å ikkje overføre frå den. Eg tippar to dagar.

Eg har ikkje oppdatert på ei stund. Som min venn olebrekt hadde ein teori om kan ei viss virtuell bok med ansikt ha noko med det å gjere, men eg har faktisk hatt det ganske travelt heile tida. April var tøff for oss koristar, for sidan alle slike fritidsaktivitetar må vere ferdige før eksamensperioden byrjar var det ein haug med konsertar som måtte gjennomførast. Eg skjønar ikkje heilt poenget, dette fører til at det blir to eksamensperioder på ein måte, men den eine er likevel tusen gongar betre enn den andre, som eg er i no. Litteratur er ikkje mi greie, som mange veit, og no er eg i ferd med å skrive femten sider i heimeeksamen om Finn Iunkers ganske moderne (men likevel antikkinspirerte.. wow...) stykke Play Alter Native og eg er for å seie det mildt ganske uinspirert. Men eg får håpe at skippertaksnaturen min slår inn når det nærmar seg deadline slik at eg blir litt meir effektiv då.
I dag skal eg uansett ha første dagen min på jobb, min nye sådanne, som utriveleg nok går ut på å ringe til folk og spørje dei om ting. Men det er ikkje sal, då, det er håpet eg klamrar meg til, og det er forholdsvis godt betalt.  Dessutan er mamma, pappa og Marte på veg gjennom byen, så eg skal prøve å få pressa litt luksusliv ut av dei etterpå, og kanskje syte litt til dei dersom det er for ille. Marte er ferdig på folkehøgskulen, så ho er sikkert litt deppa, noko eg kan sympatisere med.
Ting som har skjedd sidan sist: Min trufaste HP Pavilion laptop sidan 2003 har blitt stole. Ja. Harry. Eg hadde ikkje stole den maskina hadde eg vore ein tjuv. Ho er verd kanskje 200 kroner, medan dei andre eg bur med er meir tekniske og har fancy utstyr av alt slag. Uansett; eg måtte jo kjøpe meg ei ny, så no har eg ny datamaskin. Stasjonær. Med Vista. Eg likar henne.
Elles er det Grand Prix som opptek meg om dagen. Eg er som vanleg meir interessert enn som normalt er, har lasta ned songane og gler meg til å sjå finalen. Med skjema, sjølvsagt.  Det er lov å synest eg er litt spesi. Favorittar er forresten Georgia, Tyrkia, Russland og Ungarn, så eg legg meg på den austeuropeiske linja i år.
No ser eg på klokka at eg må hoppe i dusjen og springe. Vil ikkje kome for seint første dagen.

schmeirik tipsa meg om denne artikkelen frå Dagbladets Magasin, som omhandlar dei av oss unge som rett og slett ikkje er så opptekne av det som er trendy og hipt. Dette fenomenet blir kalla kamferungdom, og eg kjende meg svært godt igjen. For å illustrere dette har eg saksa lista med kjenneteikn frå artikkelen og utheva det eg meiner skildrar meg.

• Liker aspic, eller fiskekabaret om du vil.
• Har litt penger i banken. Har tapt litt på aksjefond, men selvfølgelig ikke veldig mye.
• Handler på innvandrerbutikker, men bare fordi poteter, gulrøtter og kålrabi er billig der.
• Stort sett alt fra mors 70-tallskjøkken: ostesufflé, fondue, terteskjell, kålrulletter, frikassè, hermetisk torskerogn, ertestuing og alle slags andre stuinger er en vinner.
• Spiser grøt på lørdag.
• Var i utganspunktet skeptiske til kjøpesenter, men liker dette nå grunnet enkel parkering og at alt er under samme tak.
• Reserverer seg ikke mot reklame i posten, for da kan man miste gode tilbud fra nærbutikken.
• Lager av og til salat til maten, liker kinakål godt.
• Kamferdrops, så klart, herfra stammer navnet. Engelsk fylt blanding, brigdeblanding og all slags konfekt hører også med her.
• Gjerne fløte i kaffen, iallefall i helgene.
• Kjøper av og til pølse i brød/lompe (wiener) på bensinstasjoner fordi det er praktisk, men er egentlig skuffet over bensinstasjonene nå til dags som ikke har greie på bil.
• Har alltid frimerker hjemme.
• Står mye i kø på posten for å få ordnet saker og ting.
• Faste måltider er en viktig ramme i en kamfers liv. Middag kl. 16.00, ettermiddagskaffe kl. 19.00, til Dagsrevyen.
• Liker ikke reality-TV, bortsett fra «Eldrebølgen».
• Glad i idrett, men bare klassiske øvelser. Fortsatt skeptisk til skiskøyting.
• Elsker mokkabønner.
• Fyrer med ved.
• Liker å gå på ski (ikke alpint).
• Liker ikke disco, men synger gjerne gamle hits på fest.
• Liker kaffe og kaker, helst formkaker av typen «Mor Monsen» og fyrstekake.
• Liker ikke sjokolade med peanøtter og karamell (Japp, Snickers). Helst rene typer, Melkesjokolade, Firkløver, Marsipanbrød og Troika er også godt. Spiser Kvikk-Lunsj ikke bare på tur.
• Synes stort sett at alt var bedre før, snakker mye om ungdommen nå til dags.
• Spiser av og til ute. Liker plasser der du får store porsjoner og så mye poteter du orker, til dømes Kaffistova i Oslo.
• Var på Springsteen-konsert for 10 år siden. Snakker stadig om hvor bra det var. Var på Kalvøya da det eksisterte.
• Leser en del. Selvfølgelig klassikere, men også nyere norsk litteratur som bøkene om Elling, Lars Saaby Christensen, Fosnes Hansen etcetera.
• Liker strait rock, gjerne køntri.
• Jobber ofte i det offentlige
• Har strykejern og styrkebrett.
• Liker ikke microfiberkluter og lignende. Gulvfille og gamle t-skjorter og vanlig grønnsåpe er det som skal til for å få huset rent.
• Har sengeteppe, helst heklet.
• Spiser svisker.
• Glad i kunst av den typen som henger på Nasjonalgalleriet.
• Vurderer stadig å gjennoppta interessen for frimerkesamlingen fra barndommen.
• Liker James Bond på kino.
• Går på teater to ganger om året. Ikke Jon Fosse.
• Har hytte, eller drømmer om det.
• De som har mulighet til det dyrker egen mat - iallefall poteter.
• Liker kaffe. Bemerk: Vanlig kaffe. Kamferungdommen kaller all annen type kaffe for bykaffe, og er litt skeptisk.
• Vet ikke hva bluetooth er.
• Betaler noen regninger med brevgiro.
• Har ikke internett hjemme.
• Har derimot fortsatt fasttelefon og det skal de ha.
• Brukte ei god stund på å få seg mobil.
• Bruker ikke ordboka på mobilen.
• Men spill på mobilen, det er gøy når de først finner dem.
• Elsker kryssord, simpelthen.
• Liker godt andre slags spill også, for eksempel kortspill og TP.
• Opptatt av slekt og slekters gang.
• Har oppdaget at flere og flere av de tingene foreldrene våre sa til oss virker fornuftig.
• Har termos, type stål.
• Smører matpakke.
• Har vært verden rundt, det vil si Køben og London.

Det er vel omtrent halvparten? Likevel vil eg seie at dette kanskje er enda meir treffande for enkelte andre, kanskje særleg min gode venn Martin i Bjarne Ness. Og kvifor var ikkje klassisk musikk nemnt der? Uansett: de trendnissane som finst der ute kan vite at det er ganske avslappande og frigjerande å ikkje bry seg så voldsomt med kva som er trendy og "in", kva artistar som er kule og kva utestad som er "it". Eg likar meg godt som semi-kamfer.

I like the Ben Affleck thing, even though it's plain to see we aren't exactly twins - but why are all the others old men? Bad for self-esteem. And who the hell is Uday Hussein?

But frankly, what better time to look shitty than today?

As you know I am in Trondheim still, and now I am the last one, it seems. Today is Maundy Thursday, and I got up a while ago to a creepily silent city. There are hardly any cars in the streets, and even my apartment building has been practically dead for the last few days. It's strange, seeing how I'm used to having millions of cars driving by my window every minute, but it's also good and peaceful.

But back to the headline of the day: my shitty appearance. I woke up with a pain in my eye. In a major d'oh-moment I remembered that I had forgotten to remove my contacts and ran to the bathroom to do damage control, but it was too late for my good looks. Now I'm sporting a sexy red and swollen pinkeye. In addition I now have to wear my glasses, which are, to say the least, very unflattering. Then I decided to do my bimonthly hair trim. Long story short: the trimmer is in the charger and my hair is of uneven length, significantly shorter at the temples than in the back and on top.

Aside from looking strange I am actually getting things done around here. The washing machine and the dishwasher is going non stop, and I am planning to use the soledad days to shine up the place. It's needed. I think there was five pounds of sand in our hallway underneath the rugs.